Matteüs 14,22 -36

En direct dwong hij de leerlingen aan boord van het schip te gaan en voor hem uit te varen naar de overkant, intussen zou hij de menigten laten gaan.¹

En toen hij de menigten had laten gaan,

ging hij de berg op²

om in afzondering te bidden.

Toen hij daar alleen was, was het echter al laat geworden.

Maar het schip was al op flinke afstand³

van het land verwijderd,

terwijl het geteisterd werd door (onder) de golven,

want de wind was tegen⁴

In de vierde nachtwake kwam hij tot hen,

rondwandelend op de zee⁵

Toen de leerlingen hem zagen,

wandelend op de zee,⁶

raakten ze in verwarring, zeggend:

‘Het is een spook!’⁷

En zij schreeuwden het uit van angst!⁸

Maar direct sprak hij (Jezus) hen aan:

‘Houd moed! IK BEN het! Wees niet bang!’

Petrus evenwel antwoordde hem en zei:

’Heer, áls u het bent,

beveel mij dan tot u te komen op de wateren.’

Toen zei hij:

‘Kom!’

En nadat hij uit het schip gegaan was, ⁹

wandelde Petrus op de wateren

en kwam hij naar Jezus toe.

Toen hij echter op de wind lette,¹⁰

werd hij bang / bevreesd,

en terwijl hij begon weg te zinken,

schreeuwde hij en zei:

‘Heer, red mij!’

Direct echter stak Jezus de hand toe,

hield hem vast, en zegt hem:

‘Kleingelovige, waarom twijfelde je?’¹¹

En toen zij in het schip klommen, ¹²

bedaarde de wind,¹³

zij die in het schip waren evenwel

bogen zich voor hem neer,¹⁴

‘Waarlijk u bent Gods zoon!’

Toen zij de overkant bereikt hadden, kwamen ze aan land in Gennesareth.

En de mannen van die plaats herkenden hem, lieten in die gehele omgeving bericht uitgaan en ze brachten allen tot hem, die er slecht aan toe waren.¹⁵

En zij riepen hem aan, dat zij slechts (alleen) de kwast van zijn mantel zouden aanraken.

En zovelen als die aanraakten werden behouden. ¹⁶